Geef God de schuld (10)

Dit bericht is 54 keer gelezen!

Het basisconflict

God en mens samen op weg in de wereld na de Hof van Eden. Dat woordje “samen” dienen we alleen wel genuanceerd te lezen. Want de eerste stappen neemt de mens alleen ook al noemt hij/zij er de naam van God bij. En ook hier is de bijbel kristaleerlijk. “¹ En Adam had gemeenschap met Eva, zijn vrouw, en zij werd zwanger en baarde Kaïn, en zei: Ik heb een man van de HEERE gekregen!” (Genesis 4) Adam en Eva “gaan hun gang”. Nu zul je denken: Ja, en?….. Dat is toch de bedoeling? Zeker, maar lees even secuur. Geslachtsgemeenschap, zwanger, baren en naam geven. Logische volgorde. Maar de naam van het kind moet ons wakker maken. Kaïn, Qajin in het Hebreeuws.

Kaïn. Lees nauwkeurig. Het is in de tekst niet Eva die het kind een naam geeft. Zij baart Kaïn. Alsof het kind met een labeltje om zijn grote teen ter wereld kwam waar de naam al op stond. Kaïn. Als je gaat zoeken naar de betekenis van die naam krijg je verschillende mogelijkheden aangeboden. “Speer” of “lans”, wat zou kunnen verwijzen naar een vechtlustige natuur en/of toekomst, maar ook phallisch kan verwijzen naar mannelijkheid, een “vent”. Maar het lijkt mij voor de hand liggender om de tekst zelf aan het woord te laten. Eva gebruikt voor het jongetje het werkwoord QaNaH (krijgen). Zie je de Q en de N? QaiN. Dan zou Kaïn iets als “bezit” of “verwerving” betekenen. Zij heeft een man gekregen van de HEER! Ik laat de klank van die uitroep nog even rusten. Die gaat je vanzelf opvallen als je het volgende zinnetje leest.

“En zij baarde opnieuw: zijn broer Abel.” (Gen. 4:2 HSV) Valt het je op? De naam van God is weg en het tweede jongetje is “alleen” de broer van …. . Dat wordt nog vreemder als je de betekenis van de naam Abel kent. Ook hier staat niet dat Eva die naam gaf, maar dat zij “zijn broer Abel baarde”. Abel betekent letterlijk “adem” of “wind”. Maar de klank wordt anders als je weet dat hetzelfde woord door Prediker (Prediker 1:2) wordt gebruikt voor “ijdelheid”, “zinloosheid”, “een damp”. Abel betekent dus zoiets als “stelt niets voor”. En zet die twee, Kaïn en Abel, De Man en Niets, nu eens naast elkaar.

Ze kunnen er zelf niets aan doen. Het is niet hun schuld. Wie zijn schuld het wel is wordt in het midden gelaten, want de bijbel meldt niet wie die namen heeft verzonnen. Sterker nog: De bijbel suggereert dat het God was. Eva baarde immers Kaïn en baarde immers zijn broer Abel. Ze waren dus al zo. Althans zo lijkt het. Wij weten natuurlijk ook wel dat als het God was we wel hadden gelezen dat God de opdracht gaf om hen zo te noemen. En dat staat er niet. En wij weten ook wel dat het op een enkele uitzondering na de mens is die een kind een naam geeft. Allemaal logisch en normaal. En toch kan ik niet onder de indruk uit, dat de schuld hier in ieder geval bij God wordt gelegd of althans door de mens wordt afgewezen.

Maar moet je hier van schuld spreken? Dat denk ik wel. Want in deze twee namen zie je de hele mensengeschiedenis doorkomen. En het gebeurt ook direct. Zes bijbelverzen later lezen we: “En het gebeurde, toen zij op het veld waren, dat Kaïn zijn broer Abel aanviel en hem doodde.” (Genesis 4:8) De Vent heeft de Nul doodgeslagen. Miljarden Nullen zijn gevolgd, eenlingen in een femicide, miljoenen in gaskamer en voor vuurpelotons. Je kunt daar allerlei onderliggende gedachten en redeneringen bij verzinnen van eerstgeboorterecht tot recht van de sterkste en survival of the fittest als evolutionair proces. Het feit blijft hetzelfde: De Vent slaat de Nul doodt.

En de schuld van dit alles?

…….

Waar is God eigenlijk gebleven?

(Wordt vervolgd)